menu close menu

Verslag van de Ironman 70.3 van Barcelona

VIRB Picture

 

Zoals de meesten mensen die mij kennen wel weten ben ik sinds ik het hardlopen heb ontdekt, redelijk fanatiek geworden in het sporten. Sinds 2014 ben ik naast het hardlopen ook gaan zwemmen en fietsen om zo ook eens mee te kunnen doen aan een triatlonevenement. Omdat ik deze tak van sport ook erg leuk vond, bedacht ik ergens vorig jaar dat het misschien wel leuk was om mee te gaan doen me een halve triatlon. Eenmaal besproken met mijn trainingsmaatjes Dim en Jos was het slechts een kwestie van een mooie locatie opzoeken en inschrijven. Afgelopen zondag, 22 mei, was het zover. We stonden aan de start van de “Ironman 70.3” van Barcelona. Hier een verslag van dit mooie avontuur.

 

Je bedenkt wel eens wat

We hebben natuurlijk allemaal onze dromen en onze doelen in de sport. Of het nu het lopen van een marathon is, je eerste halve marathon of je eerste 10 km, je moet hier in ieder geval goed naar toe trainen om deze dromen ook werkelijkheid te laten worden. Voor deze triatlon waren wij ons wel bewust dat we, zeker op het zwemmen en fietsen, nog veel moesten trainen. Voor ons lagen zware combinatietrainingen van bijvoorbeeld 80 km fietsen om daarna gelijk 15 km hard te gaan lopen. Er moesten heuvels getraind worden omdat we drie echte bergen moesten beklimmen. En er moest op kracht getraind worden om het lichaam sterk genoeg te maken voor de uitdaging die ons te wachten stond.  Voor deze voorbereiding hebben we een kleine 5 maanden uitgetrokken waarbij we veel lange fietstochten maakten, honderden baantjes trokken in het zwembad en natuurlijk onze kilometers maakten in de duinen van Bergen en Schoorl.

 

Naar de start toe

Op 20 mei was het dan zover, we mochten afreizen richting het mooie Barcelona. Van daaruit met de trein door naar Calella omdat de start en finish van dit evenement zich  in dit kustplaatsje bevind. De naam Barcelona is er waarschijnlijk uit commercieel belang aan gekoppeld. We hebben een appartement gehuurd samen met Jos en zijn vrouw Aom op zo’n 100 meter van de finish. Dat is dus ideaal. Op zaterdagochtend moeten we ons officieel registreren bij de organisatie en in de middag moeten we de fiets en al de spullen die we nodig hebben bij de wissels inleveren. Daarna doen we gezamenlijk een heerlijke pastamaaltijd die Aom voor ons klaar heeft gemaakt. We eten allemaal lekker veel zodat de laatste koolhydraten nog even goed aangevuld worden. De start is de andere dag om 7:05 dus we kruipen vroeg in ons bed om ook nog een beetje fris aan de start te verschijnen.

 

Paniek in de zee67_m-100720798-DIGITAL_HIGHRES-1289_004065-1264314

Zondag 22 mei om 7:05 is het dan zover, we zijn gestart. Dit betekend dat het startschot is gevallen. Er doen in totaal een kleine 2250 atleten mee en die kun je niet tegelijk het water insturen. Uiteindelijk springen we rond 7:20 dan ook echt in het water en is de race gestart. Dit is mijn onderdeel. Ik kan gewoon redelijk zwemmen. Dus hop, gelijk vol aan de slag. Ik voel het meteen, het koude water, de adrenalinestoot die vrijkomt in combinatie met het te hard inspannen maken dat ik in een soort paniekaanval terecht kom. Nog geen 50 meter weg en ik denk al aan opgeven, dit kan toch niet!! Ik besluit om een moment de schoolslag te zwemmen en daarna weer te proberen te borstcrawlen.  Dit pakt gelukkig goed uit. De zee heeft best wel grote golven maar ik zwem er rustig maar gestaag doorheen. Na 38 minuten heb ik het strand weer bereikt en maak  ik mij weg naar de eerste wissel.

 

The wurst is jet to comeIMG-20160526-WA0000

Oke, wetsuit uit, badmuts af. Tas met fietsspullen pakken en rustig omkleden. Helm op, bril op, handschoentjes aan, fietsschoenen aan en niet onbelangrijk even goed eten en drinken voordat ik vertrek. Mijn fiets heb ik snel gevonden en ik ga op weg voor de 90 km fietsen. In het dorp rijd ik rustig met de andere fietsers mee maar zodra de wegen beter worden ga ik mijn eigen tempo rijden en begint de race pas echt. Op 15 km de eerste klim, opeens was hij daar, terugschakelen! We hebben wel heuveltjes getraind maar dit is wel wat anders, er komt geen eind aan. Dan hoor ik mijn naam, Peter, Peter, hup Peet,…. Zie ik het nu goed? Claes en Marion staan gewoon langs de kant. Ik kan mijn ogen niet geloven, helemaal uit Nederland om ons aan te moedigen. Dit geeft een enorme moraal en tuf gestaag naar de top. Nu afdalen en rust pakken want de tweede berg is langer, hoger, steiler.

 

73_m-100720798-DIGITAL_HIGHRES-1289_022935-1264320

Voor ik het weet staan we aan de voet van deze tweede beklimming. Deze klim word ingezet op kilometer 36 en de top is op 42. Maar wat is het zwaar, ik begin te kraken maar moet door, opgeven is geen optie.  Op 40 km rijdt ik naast een Spaanse dame die het parcours heeft verkend en zij verteld in gebrekkig Engels “The wurst is jet to come”. Daar ben ik lekker mee op deze informatie zat ik echt te wachten. Ik bedank haar en fiets maar door (wat moet je anders haha). Gelukkig bereik ik na  2 uur en 6 minuten fietsen de top en beginnen we aan de tweede afdaling. Ook deze is lang en stijl en ik ga dan ook met grote snelheid naar beneden. De derde klim is gelukkig weer minder stijl en minder lang, de top is op 68 km en daarna is het alleen nog maar dalen. Na 3 uur en 46 minuten fietsen stap ik over de mat van de tijdwaarneming en maak ik me op voor het laatste onderdeel, 21 kilometer hardlopen.

 

Naar de finish

De wissel betekend fietsspullen uit, loopschoenen aan. Eerst weer wat eten, banaan en en proteïnereep, en drinken. Ondanks dat ik best al moe ben van het fietsen heb ik zin in het hardlopen. Het is het laatste onderdeel en over 2 uurtjes heb ik gewoon een halve triatlon voltooid. De eerste kilometers gaan als vanzelf, net iets te hard maar dat is normaal. Na 5 km voel ik opeens licht mijn rechter hamstring. Binnen no-time schiet de hamstring in een pijnlijke verkramping en wordt ik gedwongen om te stoppen. Luid klagend zoek ik een plek om te mijn bovenbeen te strekken. De uitputting, de warmte en het vochtverlies beginnen zijn tol te eisen. Uiteindelijk zakt de pijn en kan ik weer verder. Nu geconcentreerd blijven lopen, klein tandje lager.

 

Na 7 kilometer, pats, linker hamstring!! Pijn!! Snel strekken, wat loslopen en weer verder. Ik neem me nu voor om bij elke waterpost even te stoppen en wat te drinken en te eten. Dit werkt erg goed voor de volgende 12 kilometers. Om de 2,5 kilometer staat een waterpost waar je water, energiedrank,cola,  fruit, en sportrepen kunt krijgen. Ik ga voor energiedrank, sportrepen en water. Het water dat ik overhoud gaat over het hoofd zodat er ook wat gekoeld word. Mijn tempo is sterk gedaald maar op deze manier haal ik zeker de finish.

 

76_m-100720798-DIGITAL_HIGHRES-1289_038333-1264323

Tot nu toe heb ik het gehele evenement een voorsprong gehad op mijn trainingsmaatjes Dim en Jos. Maar bij het laatste keerpunt bij het lopen zag ik dat Dim toch wel goed was ingelopen en op 1,5 kilometer van de finish loopt hij opeens naast me. “loop maar door” zeg ik “ik heb totaal geen gang meer”. Een kort “oke” van Dim is genoeg en ik zie hem langzaam bij mij weglopen. Normaal zou ik mij hier nog wel over opwinden maar nu niet. Ik voel me goed, ben trots want ik ga het gewoon halen. Mijn beide hamstrings verkrampen nog wat maar ik kan, met nog een tempo lager gewoon doorlopen. Voor ik het weet stap ik nu op de rode loper, het erekleed voor alle finishers. In de bocht staat, hoe kan het mooier, mijn maatje Dim te wachten. Samen lopen we  richting de finish waar onze supporters op de loopbrug staan aan te moedigen. We hebben het geflikt!! Het was zwaar, heb pijn geleden en moest dieper dan diep gaan om het doel te bereiken, maar tegelijkertijd was dit het mooiste wat ik gedaan heb.

 

Alleen maar trots wat overblijft

Een halve triatlon is een redelijke aanslag op het lichaam. Ik heb uiteindelijk 6 uur, 51 minuten en 26 seconden nodig gehad om te finishen. Elk lichaam heeft schade na zo’n inspanning en heeft herstel nodig. Voor mij is de schade een pijnlijke enkel, tijdens het lopen niets van gevoeld maar achteraf dik en pijnlijk. Verder heb ik schaafwonden op mijn voeten omdat ik te koppig was om sokken aan te trekken bij het hardlopen. Das in ieder geval weer een harde les. Mijn hamstrings zijn nog wat gevoelig maar die zullen weer herstellen. En verder heb ik spierpijn maar ook daarvan weet ik dat deze uiteindelijk zal verdwijnen. Wat overblijft is de trots. Dit kan niemand meer van mij afnemen. Of ik het nog eens zal doen, ik weet het niet zeker, vast wel,………

62_m-100720798-FT-1289_055094-1264309

26 mei 2016 | Blog | 7

7 Responses to Verslag van de Ironman 70.3 van Barcelona

  1. elise schreef:

    Boots, je bent een topper! Leuk geschreven ook by the way.

  2. Fonda schreef:

    Wat super gedaan. Echt heel trots op je. En wat een prestatie. Hier mag je zeker trots op zijn!

  3. Ursiela schreef:

    Bootsie, RESPECT hoor!!! Wat een kanjer. Ik ben gewoon trots op je xx

  4. Daphne schreef:

    Wauw wat een mooi verhaal,respect trainert!

  5. George schreef:

    Een diepe buiging swaggert. Ik zou er niet aan moeten denken.

  6. Ralf schreef:

    Mooi verhaal, leuk om te lezen. En wat een super presentatie! Gefeliciteerd!

  7. Daphne schreef:

    Wow het blijft een mooi verhaal,deze pakt niemand je meer af…!! Op naar de volgende 🙂

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*